سستی جبران‌ناپذیر

حاج احمد کاظمی در بخشی از این سخنرانی می‌گوید که وقتی روی زمین ایستادیم احساس کنیم پاهایمان در زمین فرو رفته. آدمیزاد از این همه صلابت در می‌ماند. بعد از جنگ است؛ رخوت و کسالت سراسر پادگان‌ها را گرفته اما احمد کاظمی از ایستادگی می‌گوید. این جملات حاج احمد آدم را یاد توصیهٔ امیرالمومنین به محمد بن حنفیه در جمل می‌اندازد: تَزُولُ الْجِبَالُ وَ لَا تَزُلْ، عَضَّ عَلَى نَاجِذِكَ، أَعِرِ اللَّهَ جُمْجُمَتَكَ، تِدْ فِي الْأَرْضِ قَدَمَكَ، ارْمِ بِبَصَرِكَ أَقْصَى الْقَوْمِ وَ غُضَّ بَصَرَكَ، وَ اعْلَمْ أَنَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ سُبْحَانَهُاگر كوهها متزلزل شوند، تو پايدار بمان. دندان‌ها را به هم بفشر و سرت را به عاريت به خداوند بسپار و پای‌ها چونان ميخ در زمين استوار كن و تا دورترين كرانه هاى ميدان نبرد را زير نظر گير و صحنه هاى وحشت خيز را ناديده بگير و بدان كه پيروزى وعده خداوند سبحان است. این ایستادگی در میدان جنگ لازمه‌ای هم دارد و آن مقاومت و تیزهوشی پس از جنگ است. غفلت از جنگ و تمام پنداشتن جنگ، ضربات سنگینی را به روح و جان ما وارد می‌کند. دشمن ما آنقدر پلید و نجس است که هیچ حدودی برای دشمنی نمی‌شناسند. 🔻 این سخنرانی شهید حاج احمد کاظمی بعد از قطعنامه ۵۹۸، در جمع لشکر ۸ نجف اشرف است.